ที่บ้านผมเคยใช้รถ เปลี่ยนรถมาแล้วหลายครั้ง ด้วยความที่คนในครอบครัวเป็นประเภทชอบลงมือทำเอง มากกว่าจะไปนั่งจ้างใครตามศูนย์บริการ และโดยเฉพาะ มีความรู้พื้นฐานทางด้านเครื่องยนต์กลไกเป็นอย่างดี ดังนั้นรถทุกคันที่อยู่ในการดูแล ก็เหมือนกับได้ “ดูแล” มันจริงๆ ก็คือดูไปจนถึงไส้ในกันเลยทีเดียว
เท่าที่จำความได้ ครอบครัวผมไม่เคยได้มีโอกาสใช้รถยื่ห้ออื่นเลย นอกจาก “นิสสัน” ยี่ห้อหนึ่งใน “บิ๊กทรี” ข้ามน้ำข้ามทะเลมาจากดินแดนอาทิตย์อุทัย ในระยะเริ่มแรกบุกเบิกตลาดในไทยมากว่าห้าสิบปีโดยกลุ่มสยามกลการ ส่วนในช่วงระยะหลังเป็นต้นมานั้น การดำเนินกิจการในประเทศ อยู่ภายใต้ร่มเงาของบริษัทแม่ไปแล้ว
รถคันแรกที่เราใช้เป็นกระบะบิ๊กเอ็ม รุ่นปี 89 ได้มาจากญาติๆฝ่ายแม่อีกต่อหนึ่ง ใช้งานได้ทนสมคำล่ำลือ แต่ยิ่งอายุมากเข้า ก็เริ่มมีปัญหามากขึ้นพร้อมๆไปกับอายุของมัน
ในช่วงปี 96 เราตัดสินใจออกรถคันใหม่ ย้อนกลับไปในช่วงเวลานั้น มีหลายตัวเลือกในตลาด สุดท้ายแล้วก็มาลงตัวที่ “นิสสัน ซันนี่” (B14) ซึ่งเป็นรถที่สร้างความพึงพอใจ และสร้างมุมมองระหว่างเรากับนิสสันมากขึ้น ในช่วงเวลานั้น ผมมองว่ารถรุ่นนี้เป็นรถที่มีความคุ้มค่ามากที่สุด เท่าที่เราจะหาได้ในช่วงเวลานั้น ครอบครัวผม เรามีเงื่อนไขในการอนุมัติ เพื่อซื้อของชิ้นใหญ่เข้าบ้านอยู่หลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือ “ความพึงพอใจ” ของทุกคนในครอบครัว และที่ขาดไม่ได้คือจะต้องคุ้มค่ากับเงินที่เสียไป ผมรู้ตัวอยู่ตลอดเวลาว่าเราไม่ใช้คนรวย จะซื้ออะไรเกินตัวนั้นไม่ใช่เรื่องที่พึงกระทำ ซึ่งช่วงเวลานั้นเราสามารถคว้ารถในระดับสูงกว่ามาใช้งานได้ แต่เราไม่ทำ และการตัดสินใจ ณ วันนั้น มันส่งผลดีมาถึงผมในวันนี้
B14 Big-Minerchange อายุเกือบหนึ่งทศวรรษ พึ่งจะพาพวกเพื่อนๆที่ทำงาน หนีความวุ่นวาย ไปผ่อนคลายกันที่อัมพวาในช่วงหยุดยาววิสาขบูชา
ผมเชื่อมั่นเหลือเกินว่ามันเป็นรถที่มีการประกอบ วัสดุ และคุณภาพดีมากที่สุด ณ เวลานั้น ในรถระดับเดียวกัน และเป็นการประกอบที่ “ดีกว่า” รถรุ่นใหม่อย่าง “ทีด้า” น้องใหม่ในครอบครัวเรา น้องสาวของผมบอกว่ามันเป็น “รถไม่มีตูด” คือที่บ้านมีคันนี้เป็นคันแรกที่ใช้รถ Hatchback ความละเอียดในการประกอบนั้นผมถือว่าน้อยกว่าที่ได้พบเจอในรถคันเก่าของเราเป็นอย่างมาก
คอนโซลหน้าที่มีช่องไฟไม่เข้าตาผมเอาซะเลย ทุกครั้งที่มองจะให้ความรู้สึกว่าทำไมยิ่งอยู่ยิ่งหยาบกว่าอดีต
ในช่วงที่เราเป็นลูกค้าของ นิสสัน ซันนี่ ผมมีความรู้สึกที่ดีกับนิสสันมากกว่านี้ โดยเฉพาะสโลแกน “เพื่อนที่แสนดี” ในตอนนั้น ตอนที่สยามกลการยังคงดูแลนิสสันในไทยอยู่ แต่พอมาถึง นิสสัน ทีด้า ในยุคที่บริษัทแม่เข้ามาทำตลาดเองแล้ว ผมมีความรู้สึกว่าช่องว่างระหว่างครอบครัวเรา กับความเป็น “นิสสัน” ที่ใครไม่ได้ใช้เองไม่มีวันได้รู้หรอก มันเริ่มห่างออกไปอย่างน่าใจหาย
ถ้าผมอยากจะสร้างครอบครัว… คงหนีไม่พ้น “ทีด้า ลาติโอ้” แต่หวังว่าวันนั้นคงมาถึงนะ แหะๆ
