อ่านกระทู้ห้องรัชดา แล้วก็อยากเล่าเรื่องเกี่ยวกับ เครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจเวลาขับรถจังเลย
เวลาที่ผมไปนั่งรถใครต่อใครหลายคน ก็มีบ้างที่มีพระติดรถไว้คอนโซลหน้า มีพระแขวนที่กระจกมองหลัง หรืออย่างหนักสุดห็หลังคารถมีเจิมจากเกจิอาจารย์ดัง
ในรถมีแค่พระเพียงองค์เดียว ที่พ่อได้มาจากตอนปู่กับย่าผมรถคว่ำที่ละแม ปู่กับย่าไม่เป็นอะไร ปกติแล้ว BMW E30 ถ้ารถคว่ำน้ำมันรั่วออกจากถังแล้วเป็นอันต้องไฟไหม้รถทุกราย (ค้นข่าวเก่าดูได้เลย) แต่กรณีนี้ไม่ และถ้าเห็นซากรถที่เต็มไปด้วยน้ำมันรั่ว คุณจะเข้าใจว่าทำไมมันน่ากลัว พ่อผมได้มาตอนที่ไม่น่าจำเลย จริงๆแล้วยังมีพระอีกองค์เป็นพระแก้วมรกตที่ปู่ผมหวงนะ แต่โดนคนแถวนั้นเอาไปตอนประสบเหตุ อันนั้นคือที่มาของพระองค์เดียวในรถมาจนถึงทุกวันนี้
แต่สำหรับผมแล้ว สิ่งเดียว และสิ่งแรถที่นึกถึงเวลาเข้าโค้ง เวลาจะขับรถกลับบ้าน หรือเวลาจะเดินทางไกล ก็คือพ่อผมนี่หละ ผมขับรถเป็นมาจนถึงทุกวันนี้ก็เพราะพ่อสอน ที่บ้านใช้วิธีนั่งประกบแล้วแหกปากบ่น บางทีก็ปล่อยให้ตัดสินใจแล้วพอผ่านเหตุการณ์ขับขันได้ ก็จะแนะนำว่าถ้าเป็นพ่อจะทำไง ผมว่าวิธีแบบนี้ดีกว่าไปตามโรงเรียนหัดขับรถซะอีก
ทำไมหละ? หลายอย่างที่รอดมาได้เพราะว่ามันเคยถูกบอกกล่าวมาว่าสมควรทำอย่างไร เราจะไม่ได้อะไรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์เลย ตราปใดที่เราไม่ได้รับคำแนะนำจากสิ่งนั้น คำแนะนำที่ดีจะประคองให้เรารอดพ้นวิกฤติได้ ในขณะที่การเอาชีวิตไปเสี่ยง แล้วเชื่อมั่นว่าถ้าเกิดเหตุแล้วเขาจะช่วยเราได้ อันนั้นผิดถนัด
ผมเป็นพุทธที่เชื่อมั่นคำสั่งสอนของท่านพุทธทาส อภินิหารไม่ใช่กิจของสงฆ์ คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเป็นสิ่งที่สมควรระลึกไว้บ้างในฐานะชาวพุทธ ผมเลือกที่จะระลึกถึงสติ มากกว่าระลึกว่ารถที่ขับอยู่มีใครเจิมให้แล้วหรือยัง
